اسلحه مرگبار | نقد و بررسی بازی FUSE

اینسومنیاک گیمز سال ها به ساخت عناوین Ratchet & Clank و Resistance، انحصارا برای کنسول های سونی اشتغال داشت. سری بازی جذاب Ratchet & Clank بازیکن را در هیبت دو شخصیت کارتونی بامزه قرار می داد و سلاح بسیار جذابی را در کنار پلتفرمینگ قدرتمند به بازیکن ارائه می کرد.گفتنی است انیمیشن سری بازی R&C همیشه مورد ستایش منتقدان بوده و آن را با کارهای پیکسار مقایسه کرده اند. سری Resistance هم علاوه بر طرح ایده های جالب از آخرالزمان و مبارزات نفسگیر،سلاحی را به بازیکن ارائه میکرد که منحصر به خود آن بازی بود.

مشخصات بازی :

• عنوان:Fuce
• پلتفرم:XBOX360 ، PS3
• ناشر:Electronic Arts
• سازنده:Insomniac Games
• سبک: شوتر تاکتیکی
• امتیاز: ۷ از ۱۰

 جدید ترین عنوان این استدیو تبدیل به ویترینی از عبرت شده است؛عبرتی برای هر کسی که به ترک کردن سونی برای تعقیب جاه طلبی های شخصی و پیوستن الکترونیک آرتز(EA) جهانخوار فکر می کند!FUSE اولین بازی اینسومنیاک در سال های اخیر است که سرمایه اعظم سونی را نداشته و در عوض گرفتار نزول خواری الکترونیک موسوم به بخش چند نفره شده است. شخصیت های اصلی داستان چهار مامور مزدور،عضو گروهی با نام Overstrike 9 هستند که به ماموریتی خطرناک فرستاده می شوند. مدتی پس از پا گذاشتن به یک مقر زیر زمینی به یک مقر زیرزمینی مخوف، از حقیقت ماجرا باخبر میشوند. تکنولوژی مخوفی با نام فیوز که سال هاست توسط حکومت کشف شده و از آن برای ساخت سلاح های نظامی استفاده می شود، در معرض دزدیده شدن از سوی تعدادی تروریست است.

پس از این که افراد اوراستریک ۹ خود را به تعدادی از این سلاح ها مجهز میکنند، زنجیره ای از ماجراهای تکان دهنده آغاز می شود و مجبور میشوند ضمن رویارویی با گذشته خود، به مصاف دشمنان دیوانه ای بمصاف دشمنان دیوانه ای بروند که برای کسب قدرت از هیچکس دریغ نمی کنند داستان بازی از کلیشه های رایج فیلم های درجه ۲ پیروی میکند.بسیاری از کلیشه هایی که در آنها می بینیم در اینجا نیز وجود دارد. سازندگان تلاش کرده اند شخصیت های دوست داشتنی خلق کنند. در همه جای بازی از دهان آنها دیالوگ هایی می شنویم که قرار است شخصیت های احساسی یا کامیک آنها را به زبان بیاوررند!اما متاسفانه بیشتر آنها در این راه ناکام می مانند. شوخی هایی مانند ترس قهرمان گردن کلفت داستان از موجود ضعیف مانند گربه چنان نخ نما شده که حتی استفاده از آنها هم مایه شرمساری است، چه رسد به این که آنها را با ضعیف ترین شکل ممکن ارائه کنند.البته نیمه بازی به بعد داستان روند بهتری به خود میگیرد و شوخی ها کمی با مزه تر می شود، اما باز هم با یک عنوان فاخر فاصله زیادی دارند.

موسیقی در این عنوان حکم بچه منزوی گروه کر را دارد؛ کاملا زیر می خوانند و برای شنیدن صدایش باید به بقیه دستور توقف آواز داد! در عوض افکت های صوتی خیلی بهتر ظاهر می شوند.

صدای شلیک گلوله از سلاح همان حسی را به گوش ها میدهد که یک خاراندن حسابی در یک روز گرم تابستانی به جای کش جوراب میدهد!

صداپیشگان کار همچنان خوب دیالوگ ها را ادا کرده اند که اندک جذابیت آنها را باید مدیون همین افراد باشیم. گرافیک کار باهیچ کدام از آثار قبلی استدیو قابل مقایسه نیست. رنگ پردازی به ندرت آن نبوغ مختص اینسومنیاک را که سری R&C را سر زبانها انداخت به نمایش می گذارد.بیشتر بازی در فضاهای بسته دنبال میشود، اما قسمت هایی هم در مناطق زیبای استوایی و کوهستان های پوشیده از برف پی گرفته میشود مه واقعا در کاهش خستگی بازی کن ثمر بخش  است. ضعف گرافیک فنی بازی آشکار است.تبدیل ها میان انیمیشن ها شدیدا تو چشم می زند و گاهی دیده می شود که بازتاب یک راهرو روی دیوار آهنی بیشتر به بازتاب ترافیک در آیینه محدب شبیه است. با این که در بعضی قسمت ها افکت های بسیار جالبی (مانند وزیدن باد و اثر آن روی پارچه افتاده بر زمین) می بینیم و افکت های حملات با اسلحه که عالی و بشدت مجذوب کننده کار شده اند، افکت هایی مانند افکت آب واقعا توی ذوق می زنند. خارج از این موارد و با چشم بستن روی باگ هایی که گاهی ریتم بازی را به هم می زنند،با عنوانی قابل قبول طرف هستیم.

همان طور که گفته شد بازی چهار شخصیت اصلی دارد که هرکدام از آنها به سلاحی مخصوص مجهز است. شخصیت ایزی مجهز به یک مسلسل کریستال ساز است که باید تعداد خاصی از تیرهای آنها را روانه دشمنان کنیدد تا آنها را در یک محبس کریستالی یر بیندازید. در این حالت، با شلیک چند تیر دیگر میتوانید آنها را مانند شیشه بشکنید.

مسلسل نایا نیز مانند مسلسل ایزی عمل می کند، اما در مقابل تله های کریستالی دیگری، سیاهچاله هایی خلق میکند که دشمن را به داخل خود می کشند.جیکوب، کمانی خودکار در دست دارد که تیر های قدرتمندی را شلیک می کند. دالتون هم به عجیب ترین سلاح بازی ، یعنی یک سپر انرژی مجهز است که در مقابل حملات دشمنان مقاومت میکند. این سلاح قدرتی تهاجمی نیز دارد که فقط در فواصل کوتاه مفید واقع می شود.با کشتن دشمنان ، پیشبرد اهداف و جمع آوری آیتم های پراکنده در مراحل، تجربه کسب میکنید و میتوانید قابلیت های شخصیت ها را ارتقا دهید.

پس از کسب ارتقای لازم، ایزی به وسیله نارنجک مانند مجهز میشود که با تعبیه آن، مرتب افراد داخل شعاع خود را درمان و احیا میکند؛نایا توانایی نامرئی شدن را می یابد؛جیکوب قادر می شود تیرهای کمان خود را پس از اصابت منفجر کرده و دشمنان اطراف آن را به آتش بکشد و دالتون هم امکان تعبیه سپر های مدافع ایستگاهی را می یابد. در حالت تک نفره در هرزمان می توانید با نگه داشتن دکمه ای مشخص، بین هر یک از شخصیت ها که دلتان خواست سوئیچ کنید، اما بهترین حالت بازی، چند نفره است. دلیل عمده این امر، ضعف بازی در هوش مصنوعی است. همراهان شما بندرت در احیا کردنتان ضعف نشان میدهند و در درجه سختی معمولی چندان موجب نارضایتی نیستند، اما در درجات سختی بالا تر و مخصوصا Echelon که ذاتا برای چند بازیکن طراحی شده و موج پس از موج ، دشمنان بر سر بازیکنان می ریزند، بی کفایتی هوش مصنوعی یاران اثبات می شود.

این البته تنها دلیل نیست. کمبود های زیادی وجود دارد که درنتیجه تیراندازی همزمان دو بازیکن به یک دشمن صورت می گیرند و در خیلی از نبرد ها با مینی باس ها، که نیاز به دور زدن دشمن احساس میشود، حضور چند بازیکن زنده میتواند حیاتی باشد. همچنین مراتب دیگری در بازی هست(مانند امتیاز اضافه برای کشتن دشمنان از پشت سپر دالتون) که انجام آنها با همکاری دوستان خالی از لطف نیست. غیر از سلاح مخصوص هر شخصیت، یک سلاح دو دستی،یک سلاح تکدستی  و نارنجک نیز برای تنوع بخشیدن به بای خواهید داشت. نارنجک ها فقط یک نوع نیستند، اما تنوع نسبتا خوبی بین سلاح های گرم دیگر مشاهده می کنیم. خوشبختانه کنترل بازی آنقدر خوب است که خیلی از کاستی هایش را جبران کند. تغییر موضع بین سنگر ها اصلا سخت نیست و به بهترین شکل  انجام میگیرد. برای تیر اندازی هم نیازی به زحمت اضافه نیست و هدفگیری با سهولت تمام به اطراف حرکت می کند. در نهایت این عنوان را به سوم بخش بازهایی که زیاد اهل داستان نیستند و دنبال یک سرگرمی صرف می گردند، توصیه می کنیم.

نویسندگان: محمد و LORD AK