نقد و بررسی Killzone:Shadow Fall / سایه ها سقوط نمیکنند

 سری Killzone دیگر به نوعی پرچم دار عناوین اول شخص سونی محسوب میشود و همه قسمت های منتشر شده از آن کیفیت بالایی داشته اند. ساخت آن به عنوان یک بازی لانچ _ نقشی که Killzone Shadow Fall برای کنسول نسل بعدی سونی, PS4 بازی میکند_ قطعا میتواند شرایط دشواری برای استدیوی سازنده ایجاد کند. حتی اگر با سازنده با تجربه ای چون Guerrilla Games طرف باشیم. سطح انتظارات بالا رفته و چشمان همه به سمت عملکرد شماست. ریسک هایی هم وجود دارد, باید بازی را طبق یک برنامه زمانی فشرده آماده عرضه برای زمان لانچ کنید. در این میان برخی منتظر یک بازی لانچ متوسط دیگر هستند و اماده اند بازیتان را به فراموشی بسپارند پس کیفیت فنی بازی را نیز باید حفظ کرده وارتقا دهید,این احتمال وجود دارد که بازی آن چیزی که دقیقا مد نظرتان بوده از آب در نیاید.

داستان

حدود ۳۰ سال از وقایع قسمت سوم گذشته , هلگاست ها اکنون همسایه دیوار به دیوار شما محسوب میشوند و با یک دیوار بزرگ از هم جدا شده اید_ چیزی مشابه با دیوار برلین_ اکنون در جنگ سرد به سر میبرید در حالی که تنش بین دو طرف همیشه وجود داشته در این دوره بر سر اتفاقاتی تنش ها بالا گرفته و شعله های جنگ بین دو طرف پدیدار میشود.

شخصیت اصلی این قسمت نام لوکاس کلن نام دارد که در ابتدای بازی مرگ پدرش توسط هلگاست ها جلوی چشمانش رقم میخورد. اکنون او خودش یک مارشال محسوب میشود و در وقایع بازی در نقش او قرار خواهید گرفت.استدیو Guerrilla توانسته شرایط را به خوبی مدیریت کند. شعبه آمستردام استدیو ظرف مدت ۲ و نیم سالی که برای ساخت بازی زمان داشت, توانست بازی ای را بسازد که نه تنها توانایی های کنسول PS4 را در همین آغاز نسل برای همه نمایان کند, بلکه تجدید نظری در اینکه یک Killzone چگون میتواند باشد را نیز ایجاد کند. حماسه کیلزون به نوعی برگرفته از وقایع جنگ جهانی دوم بود که در فضا رخ میداد و میشد هلگاست ها و عینک های نارنجیشان را نیز معادلی برای نازی ها در نظر گرفت .اکنون Shadow Fall سه دهه جلوتر را هدف قرار داده و ما را به دوران جنگ سرد میبرد. زمانی که خانه مادریشان تخریب شده و مردم Helghan به اتحاد استراتزیک سیاره ای یا به اختصار ISA اعلام آتش بس کرده اند.

شما در نقش یک مارشال سایه با نام Lucas Kellen بازی میکنید که ترکیبی از یک جاسوس و سرباز قدرتمند است.خط داستانی بازی قصد دارد کارهای ISA و حقه های کثیفش را افشا کند. نویسنده های بازی همچنین از تضاد سیاه و سفید استفاده کردند . گروه بد داستان , یک جناح تروریست به نام Black Hand هستند . اما شواهد مربوط به روابط آنها با مقامات Helghan به دلایل نامشخصی از بین رفته اند. پایان بازی هم به شیوه ای کار شده که راه برای دنباله های احتمالی باز باشد.

گرافیک
با توجه به محدودیت هایی که وجود داشت , نتیجه به دست امده رضایت بخش است , یک بازی زیبا و لذت بخش و یک نمایش فنی قدرتمند را در آغاز کار PS4 شاهد هستیم. تکنسین های استدیوی Guerrilla از توانایی های PS4 به خوبی استفاده کرده اند. سقوط سایه زیباست ,واقعا زیباست و دقیقا مانند آن چیزیست که از یک بازی نسل بعدی انتظار دارید.اگر بخواهیم درباره برخی از مزیت های آن سخن بگوییم میتوانیم به اجرا شدن بازی روی رزولوشن ۱۰۸۰p و ۳۰ فریم بر ثانیه در بخش تک نفره و ۶۰ فریم بر ثانیه در بخش multiplayer بدون ذره ای افت فریم و پارگی تصویر اشاره کرد. در حقیقت میتوان گفت تکنسین های استدیو Guerrilla به خوبی توانسته اند از امکانات کنسول PS4 به خوبی بهره ببرند تا یک تجربه بصری زیبا را برای مخاطب فراهم کنند.

در کنار این موضوع طراحی های هنری بازی نیز بسیار چشم نواز جلوه میکند.به عنوان مثال یک کوچه باریک در شهر بسیار پر جزعیات کار شده تا حدی که ممکن است مختان سوت بکشد. چیزی که واقعا در بازی احساس خواهید کرد نورپردازی فوقوالعاده آن است.

سخت افزار PS4 به هنرمندان توانایی خلق چنین دنیایی را داده است.  در هر گوشه بازی منظره طلوع آفتاب و بازتاب درخشان آن توجه شما را به خود جلب میکند.لنز هایی که در بازی به کار رفته محیط ها را از یکنواختی در آورده و رنگ های متنوعی را به بازی تزریق کرده است. در واقع محیط های بازی لطیف نیستند, اما پر زرق و برق دار جلوه میکنند. دوست دارید یک تمرین درست و حسابی به کنسولتان بدهید؟ سقوط سایه یقینا گزینه مناسبی برای این کار خواهد بود. این بازی جزو بازیهایست که حتما باید در آرشیوتان نگاه دارید.

DualShock جدید
مطمعنا پس از اتمام بازی با DualShock 4 شما دیگر علاقه ای به انجام بازی های اول شخص شوتر با DualShock 3 نخواهید داشت. اما جایی که واقعا تحول رخ داده است stick هاست. آنها بسیار روان و با دقت هستند و ارتقا یافته اند , همچنین سرعت پاسخشان بسیار بالاست و مدت زمان تاخیرشان بسیار کم شده است.

گیم پلی

یکی از ایراد های بازی تمایل شدید آن برای رها کردن شهر Vekta است. البته یکی از مراحل ابتدایی بازی در فضا برای نابود کردن مرکز تحقیقاتی ISA خوب کار شده است و بعضی از مراحل فضای مرده را به یادمان میاورد که تاثیر پذیری خوبیست. اما مشکل اینجاست که در برخی مراحل احساس میکنید که بازی هویت مخصوص خود را از دست داده است و به سمت یک دنیای علمی تخیلی کلیشه ای متمایل شده است. شاید سازنده فکر کرده که جنبه های بصری عالی میتواند برخی ایرادات را جبران کند چون برخی از ایده های به کار رفته در گیمپلی در طول بازی به تکامل نمیرسند!

بعد از مدت کوتاهی دزدکی حرکت کردن در تاریکی که باعث میشود مخفیکاری همچنان بخشی نیمه ماندگار در این قسمت باشد, بازی شما را به سوی یک منطقه بزرگ و پوشیده از درخت هدایت میکند که پر از نقاط اسنایپ کردن و راه های مخفیست. اهداف مختلفی در این ماموریت به شما داده میشود. این level همچنین هواپیمای بدون سرنشین OWL را نیز به بازیکن معرفی میکند. OWL یک دستگاه تاکتیکی کار امد است که میتوانید به آن دستور های مختلفی نظیر گیج کردن دشمنان خود یا حمله به آنها بدهید. برخی اوقات میتوانید به ان دستور دهید تا آلارم های دشمن را از کار بیندازد.

البته وقتی یک بازی دستگاه جالبی چون OWL را در اختیار شما قرار میدهد مطمئن باشید در بخشی از بازی ان را از دست شما خارج میکند تا به ارزش آن پی ببرید. این دستگاه مفید همچنین قادر است برای شما یک لایه حفاظتی یا shield ایجاد کند, به عنوان مثال وقتی میخواهید به وسیله یک zipline به نقطه ای پایین تر بروید این مورد به کمکتان خواهد آمد که تا حدودی شبیه به مهارت Blink در بازی تحسین شده Dishonored است.

در سقوط سایه تعداد کمی از مبارزات کوچک تر شده اند و ماموریت های مخفی همچنان پا بر جا هستند. اما محیط های بازی نسبت به شماره های قبلی بسیار بزرگتر شده اند و منطقه های زیادی برای کاور گرفتن وجود دارد بعضی مواقع بازی شما را در محیط های پهناور رها میکند.

سربازان هلگاست یک energy shields دارند که وقتی از آن استفاده میکنند شبیه شخصیت Master Chief. از سری هیلو میشوند, بنابراین برای علاقه مندان سونی از سر راه برداشتا آنها قطعا لذت بیشتری خواهد داشت! در حقیقت اولین منطقه بازی که در آن قرار میگیرید آن چنان بزرگ است که احتمال گم شدن در آن بیش از چند بار وجود دارد.

هدف Guerrilla ساخت یک بازی متفاوت نسبت به Killzone های قبلی بود. بنابراین آنها یک بازی تکنیکال تر, انعطاف پذیر تر و مکانیک های عمیق تر نسبت به قسمت های قبلی ساخته اند. chapter دوم بازی که سایه نام دارد مثال خوبی برای این مورد است.

بازی بازیکن را محدود نکرده, شما آزاد هستید تا طوری در بازی پیشروی کنید که مناسب با شیوه و استایل بازی کردن شماست که نکته خوبیست. رسمی که سالیان زیادی در بازی های شوتر وجود داشت که دشمنان شما همگی پیش ردیتان بودند با قوت گرفتن بخش multiplayer و طراحی نقشه ها ی آن بخش کاملا تحت تاثیر قرار رفت. وقتی شما یک بار از بخش چند نفره کیلزون استفاده کنید میفهمید چقدر لذت بخش است و علاقه به تکرار ان دارید و کاملا معتادش میشوید.

بنابراین همواره در نقشه ها دنبال پیدا کردن راه های جدید و جایگزین هستید. نقاط نفوذ و جایگاه های مخفی و میدان های بزرگ به طور مناسبی در سراسر بازی پراکنده شده اند. برای مثال یک گروگان گیری در انتهای chapter چهارم بازی وجود دارد که در یک ساختمان دایره ای قرار دارد و نقاط ورود به آن متعدد هستند. همچنین دیوارهای تخریب پذیر در این بخش به خوبی به کارتان میاید.

گروه بازیگران ماموریت خود را به خوبی انجام داده اند. بازیگرانی نظیر Winstone و MacDowell که در قسمت های قبل هم حضور داشتند در سقوط سایه نیز ایفای نقش میکنند. صداگذاری سلاح ها و آهنگ های حماسی نیز طبق معمول زیبا کار شده است. البته انتظار نداشته باشید که کارگردانی و ظبط حرکات و دیالوگ های آنها در حد کارهای عالی Quantic Dream و Naughty Dog باشد.

بخش multiplayer

وقتی صحبت از بخش چند نفره بازی کنیم ابتکار و خلاقیت Guerrilla در این بخش همواره مشهود است. ساختار این بخش هوشمندانه است و نشانه های امیدوار کننده ای در آن وجود دارد. نقشه ها خوب طراحی شده اند و یادگرفتن آنها برای تازه کاران هم آسان است. کلاس های استاندارد و خوش ساخت assault, support و scout به وضوح بهبود یافته اند و با قرض گرفتن قابلیت های جدیدی از OWL که پیشتر در موردش صحبت کردیم, روح تازه ای در آنها دمیده شده است. تمام سلاح ها و توانایی های اصلی در این بخش از ابتدا باز بوده و قابل استفاده هستند. برخی از skill challenges ها به بازیکن توانایی شخصی سازی سلاح ها و چیزهایی از این قبیل را میدهد. البته باید به این نکته اشاره کرد که هم در بخش تک نفره و بخش چند نفره آن تنوع و تخیلی که از یک بازی sci-fi انتظار میرود در سلاح ها مشاهده نمیشود.

نتیجه گیری

نه سال قبل اولین قسمت از سری Killzone روی کنسول PS2 عرضه شد یک. این بازی شروع قوی داشت و به ما یک دنیای فراموش نشدنی و نمادین از هلگاست های فضایی که صورتشان را با ماسک گاز پوشانده اند نشان داد. پس از آن سری به دنبال هویتی بوده که آن را از دیگر بازی های FPS متمایز کند که میشود گفت تا کنون در انجام این هدف موفق نبوده است. سقوط سایه هم به آن هویت دست پیدا نمیکند شاید به خاطر اینکه تمرکز زیادی در به نمایش درآوردن تم جدید و طراحی هنری خود در ابتدای نسل هشتم دارد.

اما این از ارزش های Killzone:Shadow Fall کم نمیکند , این بازی با وجود سنگینی نام Killzone بر رویش همچنان یک بازی لذت بخش و زیبا به خصوص از لحاظ جنبه های بصری و بخش چندنفره قوی محسوب میشود. OWL به عنوان یک ابزار تاکتیکی جالب به نظر میرسد, به خصوص قابلیت fire mode اش که میتوان از آن برای حواس پرت کردن سرکوب و دفاع در برابر حملات دشمن استفاده کرد. هر چه باشد Guerrilla در نمایش دادن قدرت های سخت افزاری PS4 و ساخت یک بازی مهیج آن هم برای لانچ کنسول خوب عمل کرده است. Killzone Shadow Fall بازی ای خواهد بود که هر دارنده ی PS4 قطعا از انجام آن خشنود خواهد بود . در پایان نمیشود خوب بودن سقوط سایه را انکار کرد اما آن مانند بازی ایست که مراحل ابتدایی اش به شما فروخته شده, شاید باید آنهایی را که مسبب تولید بازیهای لانچ بوده اند را سرزنش کرد!

۷.۵/۱۰

این نقد و بررسی از سایت یوروگیمر گرفته شده است.

مترجم : ابراهیم ثمر صفا