نقد و بررسی Mad Max • بزرگ اما پوچ!

استودیوی پرآوازه Avalanche که آن را با سری عناوین Just Cause می‌شناسیم، مدتی بعد از لانچ کنسول‌های نسل‌هشتمی، از بازی جدید خود با نام Mad Max رونمایی کرد. این عنوان برگرفته از سه‌گانه Mad Max است و محیط و گیم‌پلی بازی براساس آن ساخته‌شده‌است. نمایش‌هایی که از بازی منتشر می‌شدند، همگی نوید یک بازی خوب را به ما می‌دادند ولی نمرات بازی و بازخورد طرفداران از آن، چندان مناسب نبود و Mad Max تبدیل به یک بازی رده‌میانی شد. منتقدان هیچ‌گاه مدمکس را یک شاهکار نام نبردند و بازیبازها هم آن را به چشم  “یکی از بهترین‌های سال” نگاه نکردند. در این مقاله می‌خواهیم به بررسی نقاط ضعف و قوت بازی بپردازیم. پس با نقد کامل بازی از MihanGame.com همراه باشید

نمایی از مبارزات تن به تن

در ابتدای بازی مکس مورد هجوم قرار می‌گیرد و ماشین‌اش را از دست می‌دهد. البته قبل از آن خانواده‌اش به دلایل نامعلومی از او دور شده‌اند و مکس در این دنیای خاکی به دنبال آن‌ها می‌گردد. پس از اتفاقات اول بازی مکس با فردی به‌نام Chumbucket آشنا می‌شوید و به‌همراه او، به جستجو و کاوش می‌پردازید.

نحوه روایت داستان در مدمکس نه یکی از نقاط ضعف آن است و نه یکی از نقاط قوت آن. واضح‌تر بگویم، شما اگر عاشق این بازی هستید، به‌خاطر داستان آن نیست. همچنین داستان بازی شما را از ادامه دادن به آن، بازی نمی‌دارد. ولی نکته‌ای که در این‌جا قابل بحث است، خود داستان است. داستان بازی چیز زیادی برای گفتن ندارد. همچنین در طراحی مراحل بازی هم خلاقیت کافی به‌کار نرفته‌است و ممکن است حتی اگر عاشق داستان‌سرایی بازی شوید، به خاطر مراحل تکراری، دست از بازی بکشید. شخصیت‌های اصلی بازی از همه لحاظ به‌خوبی طراحی شده‌اند و شخصیت‌پردازی بقیه افراد هم با این که نقص‌هایی در بین دارد، ولی به شکلی حرفه‌ای انجام گرفته‌است. در مجموع می‌توان گفت که مدمکس در این بخش، به‌خوبی ظاهر شده‌است و تنها مراحل تکراری بازی مانع پیشروی سریع بازی برای بعضی گیمرها می‌شود.

ممکن است حتی اگر عاشق داستان‌سرایی بازی شوید، به خاطر مراحل تکراری، دست از بازی بکشید.

 مبارزات در Mad Max به دو قسمت تقسیم می‌شود؛ نبردهای تن‌به‌تن و مبارزات ماشینی. بیشتر تمرکز بازی در این بخش بر نوع دوم مبارزات است و حدود ۷۰ درصد بازی درون Magnum Opus که نام ماشین مکس است، رخ می‌دهد. اتوموبیل‌ها نقش بسیار حیاتی در بازی دارند و پیشنهاد می‌شود که همیشه آن را Upgrade کنید. قابلیت شخصی‌سازی ماشین‌ها یکی از نکات قوت بازی است و سازندگان آیتم‌های متنوعی در این بخش جای داده‌اند. اتوموبیل شما به بنزین نیاز خواهد داشت و باید همیشه یک یا دو گالن ۴ لیتری در پشت ماشین خود برای آینده‌نگری داشته باشید. جمع آوری Scarp ها به‌اندازه جمع‌آوری آب و اندوخته‌غذایی در این بازی مهم است؛ حتی در برخی از موارد ما شاهد این بودیم که برای آنلاک شدن یک مرحله، باید مقدار زیادی Scarp جمع‌آوری می‌کردیم که همین امر، وقت زیادی را می‌گرفت. البته جمع‌آوری Scarp ها در بسیاری از موارد خسته‌کننده است؛ زیرا فقط دو یا سه راه برای جمع‌آوری آن وجود دارد و ممکن است دل گیمر را از بازی بزند. همچنین قابلیت تعمیر آنی ماشین توسط Chumbucket وجود دارد. شما با یک دکمه می‌توانید او را به جلوی ماشین بیاورید و به او اجازه تعمیر ماشین را بدهید ولی تنها در صورتی قادر به انجام این عمل هستید که ماشین شما متوقف باشد. در این نوع مبارزات شما چند راه برای نابودی خودروهای دشمنان دارید:

1. با ماشین خودتان و با سرعت زیاد به ماشین دشمنان بزنید که این امر آسیب زیادی به ماشین خودتان وارد نمی‌کند ولی مقدار قابل ملاحظه‌ای از نوار سلامت آن‌ها کم می‌کند.
2. توسط اسنایپر پشت ماشین‌تان راننده‌های دشمن را HeadShot کنید! (نیازمند مهارت بالا)
3. نزدیک ماشین دشمن شوید و با Shotgun راننده را به قتل برسانید.
4. همچنین مکس طنابی دارد که به‌وسیله آن می‌تواند راننده را از ماشین به بیرون بکشد و یک مرگ تلخ برای او رقم زند. همچنین می‌توان لاستیک و در اتوموبیل ها را هم با این روش از جای درآورد. (نیازمند لول‌ بالا)

البته این همه مسیرها نیست و می‌توانید راه‌های جدیدی برای مبارزات سوار با ماشین خلق کنید.

تخریب‌پذیری بی‌نظیر است!

در مبارزات تن به تن برخلاف مبارزات سوار با ماشین، جذابیت آن‌چنانی وجود ندارد. در ابتدا شاید شما خیال کنید که مبارزات بازی به‌اندازه شوالیه آرکهام یا AC:Syndicate جذاب است ولی حقیقت چیزی غیر از این است. می‌توان گفت در این بخش استودیوی Avalanche ایده‌های بزرگی در سر داشته ولی آن‌ها به شکلی ناقص ارائه کرده‌است؛ دقیقا مانند بخش داستانی بازی. حرکات شما پس از مدتی به‌شدت تکراری می‌شوند و آپگریدهای بسیار کمی در این بخش وجود دارد. همچنین بهتر بود که تمرکز بیشتری روی این بخش از بازی صورت می‌گرفت تا حداقل طرفداران ادعا می‌کردند که مبارزات بازی حرفی برای گفتن دارد.

محیط بازی بسیار بزرگ است و برای گشت و گذارکردن در آن مدت زمان زیادی را می‌طلبد ولی جزئیات نقشه بسیار کم است. این بازی را به‌هیچ وجه با عناوینی مثل Witcher 3 مقایسه نکنید. اگر با ماشین خود از یک طرف نقشه به آن طرف بروید، شاید چیزی در حدود ۱۰ الی ۱۵ کمپ دشمن ببینید. در بقیه مناطق هم فقط خاک است. همچنین نقشه بازی مرز مشخصی ندارد و شما می‌توانید مانند GTA V تخت گاز مستقیم بروید؛ بدون آنکه به مانعی مجازی مانند عناوین AC برخورد کنید.با این حال، به‌خاطر داشته باشید که اگر از مرزهای بازی به بیرون بروید، با جمله The Big Nothing مواجه می‌شوید که به این معناست که فقط قرار است خاک ببینید!

بیاییم کمی بیشتر از مبارزات تن به تن سخن بگوییم. آپگرید کردن توانایی‌های مکس برخلاف ماشین، سخت‌تر است و همچنین کم اثر تر. ضرباتی که مکس وارد می‌کند، سه نوع است: کم‌قدرت و سریع، پرقدرت و کند و دیوانه‌وار. ضربات نوع سوم تلفیقی از دو نوع اول هستند؛ همچنین شما در این هنگام دفاع‌های بهتری هم انجام می‌دهید. در مواقعی ما شاهد انجام فنون کشتی‌کج توسط مکس هم هستیم. دشمنان شما هم یا دست خالی‌اند، یا با وسایلی مثل چوب و تنفگ و سپر و چاقو. به‌طور کلی گلوله‌ها در بازی بسیار کم‌یاب هستند و بهتر است از آن‌ها فقط در مواقعی استفاده کنید که ارزش آن را داشته باشد. نیزه‌هایی در بازی وجود دارند که در سر آن‌ها بمبی قرار دارد و می‌توانید آن‌ها را به در حالات پیاده و سواره استفاده کنید. باس فایت های بازی دقیقا مانند یکدیگر هستند و اگر بتوانید یکی از آن‌ها را شکست دهید، در غلبه کردن بر بقیه آن‌ها مشکلی نخواهید داشت.

به Suplex City خوش آمدید

تنها جایی که مدمکس در آن درخشید، در گرافیک و بهینه‌سازی بود. انجینی که Avalanche در مدمکس و Just Cause 3 استفاده کرده‌است،بهینه‌سازی فوق‌العاده‌ای دارد. بیابان‌ها چشم‌نواز هستند و  پرجزئیات. اوج هنر را شما در شب‌ها خواهید دید. شعله‌های آتش دقیقا همانند شعله‌های واقعی به‌نظر می‌رسند. گرد و خاک‌هایی که Magnum Opus ایجاد می‌کند، بسیار طبیعی هستند. طوفان‌های شن که در Mad Max Fury Road هم وجود داشت، این‌بار هنری‌تر از قبل وجود دارد. نورپردازی در بازی تقریبا به‌خوبی انجام شده و همین امر گرافیک بازی را بسیار واقعی‌تر می‌کند. تخریب‌پذیری هایی که در بازی وجود دارد، با وجود نقص‌های آن، تماشایی است. بهینه‌سازی در PC جز بهترین‌های سال خود است و با پردازنده‌های دوهسته‌ای و گرافیک‌های رده‌پایین هم می‌توانید بازی را اجرا کنید. با این حال باگ‌هایی در بازی وجود دارد که ممکن است برای بعضی افراد ناخوشایند باشد. همچنین جزئیات افراد و NPC ها به‌خوبی طراحی نشده‌اند و ممکن است چندین فرد با یک چهره ببینید. علاوه بر این، بعضی از چهره‌ها بسیار بی‌روح و خشک هستند. دیگر مشکل بازی هم افت فریم های کوچک و بزرگ در نسخه‌های کنسولی است ولی تعداد آن‌ها بسیار کم است و مشکل زیادی در اجرای بازی به وجود نمی‌آورد.

مبهوت گرافیک بازی شوید!

موسیقی‌های متن بازی تناسب کافی با محیط‌ها و مراحل مختلف را دارند ولی منتظر یک آوا و موسیقی فوق‌العاده همانند Far Cry 3 و MGSV:TPP نباشید. صداگذاری طوفان‌های شن و Magnum Opus به‌خوبی انجام گرفته‌است و جزئیات بالایی را در صداگذاری محیط شاهد خواهیم بود ولی در صداگذاری افراد “خیر”. Bren Foster صداگذاری شخصیت مکس را برعهده دارد. همانطور که خواندید، هیچ احساس خاصی در صدای مکس نخواهید یافت و مثل این است که شما به دیالوگ‌های عادی که به بین افراد صورت می‌گیرد، گوش می‌دهید. به‌طور کلی می‌توان گفت که مدمکس در این بخش هم متوسط ظاهر شده و برخلاف Mad Max Fury Road یک موسیقی و صداگذاری دیوانه‌کننده ندارد.

MMFR با کارگردانی جورج میلر، یکی از بهترین‌های ۲۰۱۵ شناخته می‌شود ولی بازی که با این عنوان در اواخر شهریور ماه منتشر شد، نه یک اکشن ناب بود، نه داستانی قوی داشت و نه موسیقی‌های فوق‌العاده. تریلرهایی که توسط Avalanche منتشر شد، همگی نوید یک بازی خوب را می‌دادند. البته در ۲-۳ ساعت ابتدایی چیزهای جالبی مشاهده می‌کردیم ولی رفته‌رفته همه چیز تکراری می‌شد و ادامه دادن به بازی سخت‌تر. ایده‌های Avalanche Studio بزرگ بودند ولی پیاده‌سازی آن‌ها به صورت ناقص صورت گرفت و همین امر، سبب بزرگ نشدن این عنوان شد. Mad Max با میانگین نمرات … پرونده خود را به‌عنوان یک بازی متوسط روبه بالا بست. با این حال تجربه بازی به همه پیشنهاد می‌شود و بهتر است حداقل بخش Main Story بازی را برای یک‌بار هم که شده به پایان برسانید.